İTALYA GEZİSİ RAPORU

September 5, 2017

Didim, Kuyucak ve Nazilli Ticaret ve Ziraat Odalarının organizesi, bazı ticaret odalarının da katılımıyla zeytin ve zeytinyağı ile ilgili incelemelerde ve görüşmelerde bulunmak üzere, 18. Ekim 2010 tarihinde İtalya’ya 8 günlük bir gezi düzenledik.

18 Ekim 2010 günü akşam yola çıktık. Geceyi Roma’da geçirdik. Sabahleyin yani birinci gün başta Vatikan olmak üzere bütün gün sokak sokak Roma’yı gezdik. Roma’da tarihin canlılığı ve çeşitliliği ancak görerek ve yaşanarak anlaşılabilir. 

 


Rehberimiz bir sanat tarihçisinden daha fazla Roma’yı ve İtalya’yı biliyor ve bıkıp usanmadan büyük bir zevkle ve şevkle gördüğümüz her şeyin tarihi yönünü anlatıyordu.
Rehberimiz ne kadar vecd ve huşu ile anlatırsa anlatsın bizim aklımız fikrimiz zeytinlerdeydi.
Başta tabi ki makarna olmak üzere, zeytinyağının ve şarabın bütün çeşitleri gezi boyunca bol bol yenildi ve içildi.
İkinci gün sabah erkenden Umbria bölgesindeki Trevi Kasabasına gitmek üzere yola çıktık. Roma’yı çıkarken seyrek de olsa zeytinlikleri görmeye başladık. Kuzeye doğru gidiyorduk. Sanki bütün tepelerde derebeyliklerden kalma kaleler, şatolar vardı. Yol ilerledikçe bunları şapeli, doması, kilisesi, hatta katedralleriyle, ince yüksek burçlarıyla, yalçın kayalıklar üzerine kurulmuş devasa kaleleriyle her bölgede görecektik. Trevi bunlardan biriydi.
Trevi, gezdiğimiz diğer pek çok yerler gibi dikçe yamaçlardan ulaşılan bir tepenin üzerine kurulmuştu.
Burada önce zeytin müzesini gezdik. Müzede zeytin işlemeyle ilgili hakikaten müzelik eşyalar vardı: Devasa değirmen taşını bir eşek döndürüyordu.
Güçlü kuvvetli bir çiftçi, mengene ile zeytinyağı sıkıyordu.
Sırtında cübbesi, elinde kalemiyle bir defteri yazmaya çalışan heykel ise, bölgedeki zeytinciliğin tarihini yazmış olan bir Noterin heykeli imiş.
En ilginci orada bir levhada şunlar yazılıydı: Sasso, solo, stabbio, sole
Bunlardan solo: yalnız, seyreklik, sasso: toprak biraz taşlık olacak, sole: güneş, ışık budama, scure: balta, budama, stabbio: tarlanın hafif taşlı, gevşek, ağacı sıkmayan toprak yapısında olmasını, budamanın hakkıyla yapılmasını anlattığı açıklandı. Bizim de sık sık duyduğumuz bu kuralların ne kadar evrensel ve kadim kurallar olduğunu bir kere daha anladık.
Sonra belediye binasına gittik. Bizi belediye, ticaret odası ve zeytinciler kooperatifi başkanları karşıladılar.

Tanıştık. Didim ve Aydın hakkında bilgiler verildi. Onlar da kendi bölgelerini ve üretimlerini anlattılar. Hediyeler ve plâketler verildi.
Zeytin işletmelerini ve tarlalarını görmek için sabırsızlanıyorduk.
Zeytin işletmesine giderken yol üzerinde gördüğümüz zeytin ağaçlarında beklentimizin aksine hiçbir fevkaladelik olmadığı gibi aksine bizim zeytinlerden daha sıska ve verimsiz görünüyorlardı. Evet, budamalarda taca hâkimiyet tamdı. Dallar yükselip gideceğine, yere doğru eğilmişlerdi. Taneleri seyrek ve bizim toplamayı bile düşünmediğimiz delicelerin taneleri büyüklüğündeydi. Gövdelerin çoğu yosun bağlamıştı. Bunu, İtalyanların zeytincilik şanına bir türlü yakıştıramadık ve hayal kırıklığına uğradık. Zararlılarla doğal mücadelenin izlerini anlatan sarı renkli yapışkan tuzakları bütün ağaçlarda görüyorduk.
Tanıştığımız işletme sahibi, organik zeytinyağının yarım kiloluk bir şişesini 16 euroya sattığını ifade ederek bizi biraz salladı ama bizim zeytinyağı işletmesi sahibi şakacı bir arkadaşımız “ulan bunlar zeytinciliğin z’sini biliyorsa ben eşek gibi anırırım” dedi durdu. Yani İtalyan çiftçilerin ağaçlarına bakımı bizden daha özenli değildi. Hatta gördüğümüz kadarıyla bizim zeytin ağaçlarımız daha bakımlı ve gösterişlidir denebilir.
Bu işletme küçük bir kapalı alanda mütevazı kapasitede yağ sıkma makinesi ve aynı mütevazılıkte şişeleme ve paketleme bölümlerinden ibaretti.
Yağ sıkma makinesinin kurulduğu bölüm seksen metre kare ancak vardı. Diğer bölümler de aynı büyüklükte sayılırdı. İdare ve misafir salonu diğer yerlerden camla ve duvarla bölünmüştü.
İşletme üç kuşaktan beri süregeliyormuş. Sinevizyonda bize işletmeyi tanıtan genç üçüncü kuşaktı. Yarım kiloluk şişesini 16 euroya sattığını söylediği yağlardan yılda sadece 60.000. Lt. ürettiğini ifade etti.
“Karasu” belasıyla nasıl baş ettiklerini sorduğumuzda, ıssız bir yere döküyoruz,
bir yerlere gönderiyoruz, işliyoruz, gübre olarak kullanıyor hatta parfüm bile yapıyoruz diyenler oldu.
En açık ve kesin cevabı ise gezinin 6. gününde sorularımızla iyice sıkıştırdığımız İtalya Zeytinyağı Birlikleri ve Akdeniz Zeytinyağı Ülke Birlikleri Başkanlıklarını da yapan Enrico Lupi verdi. Bir arıtma fabrikası kurduk. Herkes karasuyunu oraya götürüyor. İşleniyor. Tertemiz su, gübre ve parfüm hammaddesi bile üretiyoruz dedi.
Fabrikanın internet adresi için arama motoruna şöyle yazmak gerekiyor:
Smaltimento delle acque reflue

Zeytin anlatılırken bölge tarihi ve diğer toplumsal değerler ile birlikte anlatılmalıymış.
Sekiz günlük İtalya gezisinin sekiz gününde sabahtan akşama ne zaman zeytin anılsa arkasından şarap ve bunlardan daha fazla Hıristiyanlık anıldı ve anlatıldı. Bu kasti bir şey değildi. Buralarda her şeyin Hıristiyanlığa göre kurulmuş ve tanımlanmış olduğunu düşündük. Azizlerin, putperestlerin zulmüne karşı nasıl mücadele ettiğini düşünüp durduk. Buralara zeytin bitkisini de azizlerin Anadolu’dan getirdiği gittiğimiz her yerde anlatıldı. Zeytindeki kırmızılık bile İsa Efendimiz’in akıtılan kanını ifade ediyormuş.
İtalya’dan döndükten bir süre sonra Eğe Üniversitesi’nde görevli, karasu konusunda uzman Erdinç Hoca ile görüşmek üzere BİLTEM’e gittik.
Erdinç Hoca, kendisinin de karasu ile ilgili çalışmalarını bitirdiğini ve İzmir Bayındır’da bir arıtma tesisi kurduğunu anlattı. Atıklardan gübre hammaddesi ve içilecek evsafta su elde edeceklerini ifade etti. Bir milyon liraya mal olacak tesisin tamamen lisanslı ve tescilli olduğunu vurguladı. Birkaç aya kadar faaliyete geçecekmiş. Bu duyduklarımıza çok mutlu olduk.

Biz işletmeciye dönelim. Zeytin üç zamanda sıkılıyormuş. İlkbahar, yaz, sonb… değil.
Peki nasıl?
Birincisi tam yeşilken. Hemen toplandığı gün.
İkincisi ela iken. Yarısı siyah, yarısı yeşilken.
Üçüncüsü de iyice siyahlaşınca.
En iyisi yeşilken ve “soğuk sıkımla”.
Ertesi gün Loga Trasimeno Gölüne gittik. Bizim için hazırlanan bir tekneyle yakınlarda görülen yemyeşil bir adaya ulaştık. İtalya’nın bu orta bölgeleri çok yağış alan yerler. Her taraf yemyeşil. Zeytinliklerden fazla bağlar var. Bağlar çok daha düzenli ve bakımlı.
Adada bir rehber eşliğinde organik olarak yetiştirilip, yağı sıkılan zeytinlikler vardı. Bütün zeytinlikler yılda iki kere diskar ile sürülüyormuş. Yamaçları da rahatça sürebilmek için paletli traktörlerin yaygın olarak kullanıldığını gördük.
Akdeniz sineği zararlısının bu yükseklik ve iklimde yaşamadığını anlattılar.
Vertisilyum hastalığının ise 1985 yıllarından sonra çok azaldığını anlattılar.
Adadan dönüldükten sonra yine kaleler gezildi, şaraplar tadıldı, zeytinyağı işleme tesisleri görüldü. Bu işletmelerde zeytinyağları da tattık. İsteyen satın aldı.
Trevi’de, San Gimingnano’da, Floransa’da, Siena’da, gittiğimiz her yerde, Türkiye’yi temsil eden en üst düzey resmi zevat ciddiyeti ve ilgisiyle karşılaştık.
Siena’da Bölge Turizm Bakanı Bayan Donatella Cinelli Colombini sadece yabancı ülke elçilikleri için açılan saray salonunda bizi karşıladıktan sonra bizzat rehberlik ederek ve bir sanat tarihçisi kültürü ve bilgisi ile bize sarayı gezdirdi, tanıttı.

İtalya’nın özellikle orta kısmında sofralık zeytin fazla bilinmiyor ve yenmiyor. Sadece bazı salata çeşitlerinde ve börek ve benzeri imalatlarda kullanılıyor. Ancak bu zeytin bizim delice cinslerin tanelerinden büyükçe ve yeşil salamuralar. Bizim sofralık zeytinlerimize göre son derece tatsız ve özensiz.
İtalyanlar, sofralık zeytinin daha çok Yunanistan’a yakın kıyılarda ve güneydeki adalarda tüketildiğini söylediler.
Sonraki günlerde Floransa, Siena bölgelerini de gezdik. Her yer yemyeşil ve bakımlıydı, mamurdu.
İtalya Zeytin Birlikleri Başkanının 2010 yılı Şubat ve Mart aylarında, İtalya’da yapılacak Zeytincilik ve Gıda Fuarlarına katılabilme temennileri ile İtalya’dan ayrıldık.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Featured Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recent Posts

December 26, 2018

September 7, 2017

September 7, 2017

September 5, 2017

Please reload

Search By Tags
Please reload

Follow Us
  • Facebook Reflection
  • Twitter Reflection
  • Google+ Reflection
Zeytinseli Zeytincilik Hayvancılık Gıda Tarım İnşaat Turizm İthalat ve İhracat Limited Şirketi
 
Adres:
Akköy Mah. Mezarlık Boğazı Mevkii No:18 Akköy-Balat Yolu Üzeri Didim/AYDIN
Telefon:
0 505 284 02 88          0 256 875 55 26 
Müşteri Hizmetleri
Kurumsal
Ürünlerimiz
LİKYA ORGANİK SERTİFİKA NO: TR-OT-31.15.0662-2019                                                                                                    LİKYA ORGANİK SERTİFİKA NO: TR-OT-31.15.0662-2019-01